 .:STATYSTYKA ODWIEDZIN:. |
Ogólna liczba wizyt:
Aktualnie gości OnLine:
Statystyka szczegółowa:
|
|
 .:Artykuły z Zeszytu Nr3:. |
 „Rolnictwo społecznie zrównoważone”.
 autor artykułu: Michał Stróżyk
„Rolnictwo społecznie zrównoważone”; to kolejna ważna publikacja przywołana na łamach naszego czasopisma. Dowód na to, że są w Polsce ludzie myślący o dobrach społecznych, o znaczeniu społeczności wiejskiej, o przyszłości „kraju za miastem”.
Autorami publikacji (wydanej przez Instytut Ekonomiki Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w 2002 roku) są profesorowie: Augustyn Woś i Józef S. Zegar.
Redakcja czasopisma zaznacza, że właściwym dopełnieniem cytowanego wydawnictwa jest „PROW na lata 2004-2006” zawierający szczegółowy wykaz przedsięwzięć objętych dopłatami Unii Europejskiej.
A oto fragmenty niezwykle interesującej publikacji. Wyboru dokonała redakcja czasopisma.
(...)
Nasza obecność w jednoczącej się Europie w sposób bezwzględny zweryfikuje zdolności konkurencyjne polskiego rolnictwa. Obraz ten nie jest zbyt optymistyczny. Jeśli mówimy o wytwarzaniu masowych, standartowych produktów żywnościowych, to nasze zdolności konkurencyjne nie są wielkie, przede wszystkim ze względu na koszty.
(...)
Nadrobienie istniejących opóĄnień zajmie długie lata i będzie bardzo kosztowne. W tej sytuacji powstaje pytanie, czy powinniśmy iść tą drogą i „ścigać” się z Europą w produkcji tego, co ona sama wytwarza w nadmiarze, i po relatywnie niskich kosztach. Samo przez się nasuwa się pytanie, czy nie powinniśmy szukać swoich szans oferując rynkowi europejskiemu inne produkty, tzn. wytwarzane w sposób bardziej naturalny, w bardziej czystym i zdrowym środowisku. Polska ciągle jeszcze ma te unikalne szanse i powinny być one wykorzystane.
(...)
Staje się coraz bardziej oczywiste, że dochodzimy do granicy intensyfikacji kapitałochłonnej, przekroczenie której grozi poważnymi konsekwencjami negatywnymi natury globalnej, w tym również ekologicznej. Racje te wymuszać będą stosowanie technologii przyjaznych środowisku naturalnemu, bądĄ też co najmniej nie burzących istniejącej równowagi ekosystemów. Ponadto, zgodnie z panującymi poglądami, zainteresowanie i działanie rolników oraz nauk rolniczych skierowywać się będzie w stronę różnorodności biologicznej, co stanowi zaprzeczenie monokultury, tak silnie rozwijanej w okresie intensyfikacji kapitałochłonnej.
(...)
Rolnik-farmer to nie tylko jednostka ekonomiczna, która gospodaruje zasobami produkcyjnymi w celu maksymalizacji zysku czy dochodu; to także gospodarz zasobów naturalnych, powierzonych jego władaniu, a także powiernik tradycji kulturalnych narodu. Rolnik produkuje nie tylko dobra rynkowe, ale jest na ogół producentem dóbr publicznych bądĄ dóbr prywatnych o szczególnych walorach społecznych. To przeświadczenie wyznacza kierunek ewolucji polityki rolnej, zwłaszcza w krajach europejskich. Ziemia i inne zasoby naturalne, będące we władaniu rolnika, nigdzie nie są traktowane jako przedmioty własności prywatnej pełnej czy nieograniczonej. Gospodarowanie tymi zasobami podlega społecznemu nadzorowi.
(...)
Większość doktryn restrukturyzacji polskiego rolnictwa wychodzi z założenia, że musimy powtórzyć drogę, którą szło rolnictwo wysoko rozwiniętych krajów europejskich.
Uważamy, że droga polska nie może być zwykłą powtórką drogi, jaką szły kraje Europy Zachodniej, a tym bardziej Stany Zjednoczone. „Czas historyczny” jest obecnie inny niż pół wieku temu. Dzisiaj wiemy, że model zachodnio-europejski wprawdzie rozwiązał problem produkcyjny rolnictwa (wytwarzanie standardowej żywności na wielka skalę, przy relatywnie niskich kosztach), ale nie rozwiązał dwóch niezwykle ważnych problemów współczesnego rolnictwa, mianowicie – poziomu dochodów ludności rolniczej oraz problemu stanu środowiska, co z kolei wywiera zasadniczy wpływ na jakość żywności. Ponadto, należałoby dodać, że model zachodnio-europejski zniszczył tkankę społeczno-kulturową na wielu obszarach wiejskich, której znaczenia dla tożsamości narodowej, kultury oraz kapitału społecznego trudno nie docenić.
(...)
Myśląc o koncepcji zintegrowanego rozwoju rolnictwa i obszarów wiejskich, powinniśmy zweryfikować swoje stanowisko wobec szeroko rozumianej struktury agrarnej. W Polsce nadal dominuje pogląd, że nowoczesność oznacza koncentrację produkcji (i własności), w związku z czym powinniśmy likwidować gospodarstwa małe i zwiększać liczbę oraz potencjał gospodarstw wielkich. Twierdzimy, że w Polsce jest miejsce nie tylko dla gospodarstw obszarowo większych, ale także dla średnich i małych, pod warunkiem jednak, że będą one efektywne, co oznacza, że zdołają ukształtować odpowiednią dla siebie skalę i strukturę produkcji, a także dobiorą właściwe sobie, najbardziej efektywne w ich warunkach, technologie pozwalające optymalnie wykorzystywać czynniki stałe, tj. ziemie i pracę członków chłopskiej rodziny.
(...)
Instrumentem SARD (Sustainable Agriculture and Rural 2rttt) w Unii Europejskiej są programy rolno-środowiskowe wdrażane od 1993 r. Główne cele tych programów sprowadzają się do ograniczenia ujemnej presji rolnictwa na środowisko oraz zachęcenie do stosowania takich praktyk rolniczych w gospodarstwie, które sprzyjają zachowaniu różnorodności biologicznej i krajobrazu. Równocześnie programy te mają na celu zmniejszenie nadwyżek produktów objętych systemem wsparcia rynkowego oraz wspieranie poziomu dochodów rolników świadczących usługi na rzecz ochrony środowiska. Programy rolno-środowiskowe są dobrowolne dla rolników, natomiast obligatoryjne dla krajów członkowskich.
(...)
Programy rolno-środowiskowe przewidują wsparcie dla rolników, którzy:
a) znacznie zredukują zużycie nawozów mineralnych i środków ochrony roślin
b) wprowadzą technologie rolnictwa biologicznego (ekologicznego)
c) wprowadzą bardziej ekstensywne techniki produkcji roślinnej lub wyłączą ziemię z uprawy i przeznaczą ją pod ekstensywne tereny zielone
d) zmniejszą pogłowie bydła i owiec na ha upraw pastewnych
e) wprowadzą praktyki przyjazne dla środowiska, chroniące krajobraz i środowisko wiejskie
f) wyłączą z uprawy ziemię w okresie 20 lat i przeznaczą ją na rezerwaty przyrody, parki naturalne lub systemy hydrologiczne, inne cele publiczne lub rekreacyjne.
Za utratę dochodów w związku z takimi praktykami i działaniami (wykraczającymi jednak poza kodeks dobrych praktyk rolniczych) oraz dodatkowymi kosztami rolnicy otrzymują kompensatę. Koszty wdrażania programów są współfinansowane przez UE (EAGGF) według zasady, że na obszarach zaliczonych do Celu 1., udział środków UE wynosi 75%, a na pozostałych obszarach 50 %.
Polska, wszczynając proces akcesyjny, podjęła się implementacji prawa unijnego, a więc i wyżej wymienionych przepisów. Jednak problematyka zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich w Polsce ma pewne odrębności, które dają polskiej wsi przewagę. Rzecz idzie o niewątpliwie bardziej naturalne środowisko, mniej skażone gleby, bardziej przyjazne środowisku technologie produkcji rolnej (aczkolwiek znacznie mniej wydajne), a także zachowanie walorów wiejskiego środowiska społeczno-kulturowego. Realizacja koncepcji SARD w Polsce polega nie tyle na restytuowaniu przyjaznych dla środowiska metod gospodarowania na wsi, co na zapobieganiu dalszej degradacji środowiska i ładu przestrzennego.
FORUM |  |
|
 .:Nasze Zeszyty:. |
|
|
| .:Mapki z POGODĄ:. |
|
|
| .:CZAS - TIME:. |
|
|
|
.:Przyszłość rolnictwa:. 
Skala gospodarowania
Rolnictwo społ. zrównoważ.
Biopaliwa
.:Oferta Handlowa:. 
O reklamie w zeszytach
Nowe wiadomości !
Katalog Firm
Księga Gości
F.A.Q. (pyt. - odp.)
FORUM dyskusyjne
Kontakt z redakcją
Strona Główna
